Als ik ergens een vreselijke hekel aan heb zijn het van die eindeloos lange windmolen slierten in het Hollandse landschap. Het doet mij dan denken aan het mooie gedicht "Denkend aan Holland" van Hendrik Marsman. Maar het zou net zo goed gemoderniseerd kunnen worden door een hedendaagse dichter:
rijen ondenkbaar vette windmolens als hooge pluimen aan den einder staan."
En wat lees ik dan weer in de Telegraaf vandaag: Klimaatminister Sophie Hermans (VVD) wil nieuwe windturbines toch in de nabijheid van woningen toestaan, terwijl een meerderheid in de Tweede Kamer eerder bepleitte om juist ruimere afstandsnormen te hanteren. Een jarenlange strijd op ministeries tussen ’groene doelen’ en ’gezondheid’ dreigt daardoor in het nadeel van omwonenden te worden beslecht. Lees verder in de Telegraaf. 
En dan vervolgens zie je bij Nu.nl staan: De Deense ontwikkelaar van offshorewindparken Ørsted schroeft zijn investeringen voor de komende jaren flink terug. Het bedrijf wil tot 2030 een kwart minder uitgeven dan eerder gepland. Lees verder....
Pivage: Ik denk zomaar dat Ørsted sneller en goedkoper op het land kan ontwikkelen dan op zee.